Gde da se smeštaju učenici koji uče engleski jezik tokom školskog dana — da li u grupama zajedno ili sa vršnjacima koji ne uče engleski — i kako da se pružaju usluge razvoja engleskog jezika, neka su od ključnih pitanja koja škole treba da razmotre kada rade sa ovom rastućom populacijom učenika.
Istraživači napominju da ne postoji jedinstveni, najbolji pristup koji bi odgovarao svim školama, jer mnogo toga zavisi od toga koje učenike koji uče engleski škole služe, njihovih specifičnih potreba i kako izgleda kadrovski kapacitet u određenoj školi.
Na primer, novi imigrantski učenici sa ograničenim ili prekidanim formalnim obrazovanjem i sa ograničenim znanjem engleskog jezika zahtevaju obimniju podršku nego učenik koji je rođen u Sjedinjenim Državama, koji ima snažan početni nivo jezičkih veština i može biti reklasifikovan tokom srednjeg školskog perioda.
Ipak, istraživači ukazuju na neke opšte pristupe koji mogu pomoći.
Obuka većeg broja nastavnika opšteg obrazovanja da podučavaju jezik kroz akademski sadržaj pomaže da se razvija jeznički razvoj učenika koji uče engleski, uz istovremeno izlaganje zahtevnijem, nivou razreda odgovarajućem sadržaju. Pored toga, dvojezično obrazovanje, u kojem se akademski sadržaj podučava na engleskom jeziku i na još jednom jeziku sveta, koristi gotovo svim učenicima koji uče engleski.
Međutim, takve strategije često su nedostižne školama, prema anketi iz marta koju je sproveo EdWeek Research Center među 1 122 nastavnika koji rade sa učenicima koji uče engleski.
Ključni nalazi ove ankete obuhvataju sledeće: redovne učionice su norma u kojima učenici koji uče engleski provode većinu školskog dana; nastava uz izdvajanjem učenika radi razvoja jezika opada sa višim razredima; i nastava na jezicima učenika ostaje relativno neobična, uprkos istraživanjima koja potvrđuju njene koristi.
Učenici koji uče engleski jezik najviše vremena provode u redovnim učionicama
Oko 80 odsto nastavnika i administratora koji su učestvovali u anketi reklo je da učenici koji uče engleski provode većinu vremena u školi u redovnim učionicama.
U zavisnosti od uzrasta, dodatnih 11% do 14% je izjavilo da učenici koji uče engleski su u učionicama namenjenim učenicima koji primaju podršku u jeziku.
Preostali (9% na osnovnim, 3% na srednjim) rekli su da je najveći broj učenika koji uče engleski upisan u programe dvostrukog jezika gde svi učenici razvijaju pismenost i na maternnom jeziku i na engleskom.
Anketa EdWeek Research Center takođe je ispitivala koliko opšte obrazovni nastavnici integrišu razvoj engleskog jezika u akademski nastavni plan u redovnim učionicama.
Šezdeset i devet posto ispitanika reklo je da to nije ili tek u manjoj meri, iako ista anketa pokazuje da učenici koji uče engleski provode najviše vremena u tim redovnim okruženjima.
„Ponekad koncipiramo sadržaj i jezik kao da su odvojivi, kao da možete otići ovde i naučiti neki jezik, a zatim otići na čas iz nauke i jednostavno koristiti taj jezik. Zapravo, oni su isprepleteni jedan s drugim,” rekao je Michael Kieffer, profesor obrazovanja pismenosti na Njujork univerzitetu.
Dok anketa ne ulazi dublje u to kako su učenici grupisani unutar redovnih učionica, Kiefferovo prethodno istraživanje baca svetlo na to kako ove odluke utiču na ishode učenika.
U pregledu nacionalnih podataka o učenicima koji uče engleski na osnovnom nivou, Kieffer je pokazao da, iako su škole sklone da grupišu ove učenike u domarima osnovne škole, takvo grupisanje nije imalo uticaja, ni pozitivnog ni negativnog, na razvoj čitanja kod učenika osnovnog uzrasta, čime se dovodi u pitanje tvrdnje o koristima takvog grupisanja za učenike.
U novijoj eksperimentalnoj studiji, Kieffer se osvrnuo na nastavu u malim grupama na osnovnom nivou i na to da li učenici treba da budu grupisani unutar redovnih učionica.
On je ustanovio da učenici koji uče engleski sa višim nivoom engleskog uspevaju bolje u društvu vršnjaka koji ne uče engleski nego kada su Grupisani samo sa učenicima koji uče engleski. U tim okruženjima nastavnici su postavljali otvorenija pitanja i imali su veća očekivanja. Učenici sa nižim nivoom znanja engleskog ostvarivali su najviše koristi od grupnog rada sa vršnjacima, jer su nastavnici pružali više oslonaca i modeliranje gramatike.
Usluge razvoja jezika variraju po uzrastu
Anketa EdWeek Research Center takođe je pitala da li su učenici koji uče engleski izdvojeni iz nastave radi jezika podrške.
Osmdeset posto je izvestilo o nastavi uz izdvajanje za učenike osnovnog uzrasta, a 61% za učenike srednje škole, u poređenju sa samo 46% za srednjoškolce.
Učenici koji uče engleski na srednjem i visokom školskom nivou obično se smeštaju u samostalne kurseve za razvoj engleskog jezika, a anketa nije direktno ispitivala kako su ti učenici raspoređeni van tih kurseva, primetio je Kieffer.
U svakom slučaju, pad nastave uz izdvajanje kod starijih učenika koji uče engleski može biti pozitivan znak.
„Adolescenti su mnogo svesniji socijalnim poređenjima, pa ako su izdvojeni ili izolovani po dužem vremenskom periodu u prostoru za engleski kao drugi jezik, biće više osetljivi na to, što može imati posledice po njihov identitet i način na koji se uklapaju u školu,” rekao je.
Još jedna nedavna studija NYU, koju je vodila istraživač Kristin Black, pokazala je negativne uticaje na stope diplomiranja kada su učenici završnih razreda engleskog jezika bili zasebno grupisani, posebno oni identifikovani kao dugotrajni učenici engleskog kojima su jezičke usluge pružane još od osnovnog ili ranog srednjeg školskog perioda.
Engleski ostaje glavni jezik nastave
Iako se dvojezično obrazovanje, uključujući dvostruko jezičku integraciju, smatra jednim od najkorisnijih programa za učenike koji uče engleski, anketa ga je identifikovala kao jedan od manje zastupljenih. Novo istraživanje Migration Policy Institute potvrđuje da je dvojezično obrazovanje, koje je već retko u nacionalnim merilima, još teže naći na sekundarnom nivou.
Obrazovni radnici i dalje mogu uključiti jezike učenika iz domaćeg okruženja u učionicu.
Anketa iz marta pitala je koje pristupe škole ili distrikti koriste za maternji jezik učenika, ne računajući kurseve svjetskih jezika.
Gotovo polovina nastavnika (42%) rekla je da, izvan kurseva stranih jezika, engleski je jedini jezik koji se govori ili podučava u njihovim školama.
U isto vreme, 66% je reklo da nastavnici i drugi članovi osoblja ponekad koriste maternji jezik učenika kako bi komunicirali, iako je sva nastava na engleskom jeziku.
Upotreba maternjeg jezika učenika bila je znatno ređa. Četrdeset i šest posto reklo je da se određena nastava odvija na jezicima učenika bez nastave pismenosti, dok samo 1% izveštava da sav sadržaj nastave teče na jezicima učenika bez bilo kakve nastave pismenosti.
Četrnaest posto izvestilo je dvostruko jezičnu pismenu nastavu na engleskom i njihovom maternom jeziku, dok je 10% reklo da učenici najpre uče čitati i pisati na maternom jeziku pre prelaska na nastavu isključivo na engleskom.
Iako Kieffer nije proučavao dvojezično obrazovanje u meri kao grupisanje učenika koji uče engleski, rekao je da su istraživački dokazi jasni da podučavanje na maternom jeziku može biti korisno, iako ponekad predstavlja izazov.
„Jezik je zaista važan, i ako nastavnici ne mogu uspostaviti neke veze sa svojom decom na maternom jeziku, a kamoli veze sa porodicama, strogo engleski okruženje može biti veoma štetno,” zaključio je.
